Trein zonder bestemming Kedeng kedenggg Dat doen treinen allang niet meer. Ze zoemen nu. Af en toe schudden ze nog weleens wat heen en weer wanneer ze over een wissel rijden. Alsof er een onaangename herinnering door het stalen lijf rilt. Ondanks het gemis van het geluid moest ik wel aan dat liedje uit Brabant denken, toen ik in de trein zat. Onderweg naar... Tja, naar waar? Ik had geen idee. Het stond vast niet op het kaartje dat ik nergens meer terug kon vinden. Misschien had ik er nooit een gehad. Misschien zat ik er gewoon . Zoals je soms wakker wordt in een droom — midden in een situatie die je niet hebt gekozen. Er zaten mensen tegenover me, maar ik kon hun gezichten niet zien. Alsof ze opzettelijk net buiten focus bleven. Figuranten die mijn toneelstuk zijn binnengewandeld. Eén van hen bladerde traag door een krant zonder tekst. Alleen witte bladzijden, die zacht ritselden. De intercom zweeg. Geen stem. Geen haltes. Geen vertraging. Geen excuses. Alleen het ritme van de ra...